Mετανάστες πέθαναν στα Ευρωπαϊκά Σύνορα

9 04 2009
Română shqip français english italiano español português deutsch czech greek polski svenska dansk russian turkish Bulgaria Japanese عربي

Σύμφωνα με την ακόλουθη ανασκόπηση του Τύπου τουλάχιστον 13.747 μετανάστες έχουν πεθάνει από το 1988 μέχρι τα τέλη του 2006 στα Ευρωπαϊκά Σύνορα. Από αυτούς οι 5.444 είναι αγνοούμενοι που έπεσαν στη θάλασσα. Στην Μεσόγειο, και στον Ατλαντικό Ωκεανό προς την Ισπανία, πέθαναν 9.801 μετανάστες. Στα στενά της Σικελίας 3.460 άνθρωποι πέθαναν κατά μήκος της θαλάσσιας πορείας από τη Λιβύη και την Τυνησία προς την Μάλτα και την Ιταλία, ενώ 2.345 από αυτούς αγνοούνται στη θάλασσα. Κατά το ταξίδι από την Αλγερία στη Σαρδηνία πνίγηκαν 125 ακόμη άνθρωποι. Κατά μήκος της διαδρομής από την Μαυριτανία, το Μαρόκο και την Αλγερία προς την Ισπανία, μέσω του στενού του Γιβραλτάρ ή από τις Κανάριες νήσους, τουλάχιστον 4.402 άνθρωποι πέθαναν, ανάμεσα τους 2.234 αγνοούμενοι. Επίσης, στη θάλασσα του Αιγαίου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας 1.072 άνθρωποι πέθαναν εκ των οποίων οι 592 αγνοούνται […]

Αναδημοσίευση από το: Fortress Europe






ΑΝΟΙΚΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΟΠΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ

1 04 2009

Εδώ και 4 σχολικά έτη, τα απογεύματα της Κυριακής από τις 4 μέχρι τις 8 αποκτούν για όλους μας και νόημα και περιεχόμενο και χαρά. Από τη μεριά μας οι δάσκαλοι μεταγγίζουμε αργά αλλά σταθερά την ελληνική γλώσσα σαν ιαματικό φάρμακο που θα βοηθήσει τους μαθητές μας να επικοινωνήσουν προφορικά και γραπτά για να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της πολύπλοκης, σύνθετης προσπάθειας για επιβίωση και αφομοίωση στην ελληνική πραγματικότητα, απολαμβάνοντας με τη σειρά μας το αντίδωρο της επαφής, της γνωριμίας με το άλλο, το διαφορετικό, το πληθυντικό σύμπαν που υπάρχει γύρω μας και μπορεί να μας χωρέσει όλους. Η αμφίδρομη μαθητεία, αυτή η δική μας ιδιοτέλεια, το απλό δώσε γλώσσα πάρε γνωριμία – φιλία, μας κάνει όλους πλατύτερους και σοφότερους. Δίνουμε τα γράμματα, την αλφαβήτα μας, λέξεις, γραφή και ανάγνωση και παίρνουμε πίσω τους εαυτούς μας. Πλουσιότερους. Μαθαίνουμε τον εαυτό μας λοιπόν, την χωρητικότητα του σε εμπειρία, σε ανταλλαγή, σε ευαισθησία, την ευρυχωρία του σε επικοινωνία. Η γλώσσα με τη δύναμη της μας ενώνει, μας διδάσκει ενώ τη διδάσκουμε και τη διαδίδουμε. Δεν φιλοδοξούμε να καλύψουμε το κενό εκπαίδευσης όλων των αλλόγλωσσων ενηλίκων που βρίσκουν καταφύγιο στη χώρα μας. Αυτό είναι και πρέπει να είναι μέλημα της πολιτείας και το διεκδικούμε με όλες μας τις δυνάμεις. Όμως δεν μπορούμε να σταυρώσουμε και τα χέρια – οι εφησυχασμένες συνειδήσεις κάποτε διαμαρτύρονται, φωνάζουν, ζητούν να δώσουν απάντηση στην παθητικότητα. Όταν καλλιεργείται στην κοινωνία η κυρίαρχη αντίληψη που μόνο μέτρο έχει την ισχύ και την επιτυχία, που ερμηνεύει τα πάντα με μοναδικά κριτήρια την αποτελεσματικότητα και την ανταγωνιστικότητα, οι δάσκαλοι και οι φίλοι μας – όλη η ομάδα των ανθρώπων που είναι μαζί μας – θέλουν να θυμίσουν και να φέρουν στο προσκήνιο άλλες κοινωνικές σταθερές ίσως δύσκολες και χειροποίητες όπως η συντροφικότητα, η αλληλεγγύη, η προσφορά, το αίσθημα ευθύνης, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κοιτάζουμε γύρω μας. Δυστυχώς το δικαίωμα στη ζωή, την αξιοπρέπεια, τη μόρφωση δεν είναι ούτε αυτονόητο, ούτε προφανές , ούτε αυταπόδεικτο. Και όπως επισημαίνει ο ψυχοπαιδαγωγός Τζίμ Κάμινς: «Γιατί οι εκπαιδευτικοί να νοιάζονται για την ευρύτερη κοινωνική πραγματικότητα; Καταρχάς όλοι έχουμε το συμφέρον μας στο μέλλον της κοινωνίας, τόσο σε σχέση με την οικονομική της ευρωστία όσο και με την κοινωνική της συνοχή. Δεύτερον ως εκπαιδευτικοί έχουμε τη δύναμη να επιφέρουμε αλλαγές στη ζωή αυτών με τους οποίους ερχόμαστε σε αλληλεπίδραση». Γι’ αυτό, όσο μας είναι εφικτό, και σ’ αυτό σας θέλουμε μαζί μας, ξεπερνώντας το παραδοσιακό και μάλλον ακίνδυνο μοντέλο της «φιλάνθρωπης» δραστηριότητας, υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στη ζωή και τη μόρφωση των μαθητών μεταναστών και μεταναστριών μας. Τη χρονιά που μας πέρασε βρεθήκαμε μαζί τους εκτός από τις σχολικές αίθουσες όπου χρειάστηκε, ενώνοντας τις φωνές μας για να ακουστούμε δυνατότερα. Σε μι κρίσιμη για τη χώρα μας χρονιά, κατεβήκαμε στους δρόμους, απαιτήσαμε δικαιοσύνη και ισότητα, βρεθήκαμε σε δικαστήρια και κρατητήρια, διαδηλώσαμε για τις αδικίες εις βάρος των μεταναστών, θυμώσαμε και συγκρουστήκαμε. Συγκεκριμένα, καταδικάσαμε με συνεχή ψηφίσματα την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί και την οποία από εδώ καταγγέλλουμε για άλλη μια φορά, στη Διεύθυνση Αλλοδαπών στη γνωστή Πέτρου Ράλλη. Αποκορύφωμα της βαρβαρότητας με την οποία μεταχειρίζονται τους μετανάστες που σχηματίζουν μέρα – νύχτα σαν σκιές ατελείωτες ουρές διεκδικώντας το πολύτιμο χαρτάκι της προτεραιότητας για την αίτηση ασύλου, αποτελούν ο θάνατος στις 29/10/08 του 24χρονου Πακιστανού Πακιστανού Μουτασίρ Μοχάμεντ Ασφράφ και στις 3/1/09 του Μπαγκλαντεσιανού Χουσείν Ζαχιντούλ Τζαχανγκίρ, καθώς και ο βαρύς τραυματισμός στις 28/11/08 του Πακιστανού Μαζεχάρ Ικμπάλ. Η προσπάθεια υποβολής αίτησης ασύλου έχει μετατραπεί σε απάνθρωπη διαδικασία, σε όργιο ρατσιστικής βίας και εξευτελισμού των αιτούντων άσυλο. Οι πρόσφυγες συνωστίζονται εκεί κατά χιλιάδες για να καταθέσουν τα δικαιολογητικά τους και η αστυνομία σ’ αυτές τις συνθήκες χρησιμοποιεί συστηματικά βία χτυπώντας αδιακρίτως για να απωθήσει το πλήθος, δημιουργώντας έτσι συνθήκες πανικού που οδηγούν στους τραυματισμούς και τους θανάτους. Συμμετείχαμε λοιπόν και εμείς σαν σχολείο μεταναστών με τους μαθητές μας στο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο της 11/1/09 στην Ομόνοια, όπου και καταγγείλαμε όλη αυτή τη φρίκη μαζί με τις υπόλοιπες αντιρατσιστικές οργανώσεις και τα σχολεία μεταναστών της Αθήνας. Εκτός όμως από τις διαμαρτυρίες για τους θανάτους της Π. Ράλλη, βρεθήκαμε με αφορμή πάλι μαθητές μας, αρκετές φορές στο κρατητήριο αλλοδαπών του Πειραιά. Εκεί μετανάστες κρατούνται επί 3μηνο αφού έχουν συλληφθεί στην πλειονότητα τους επειδή δεν είχαν τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα, που με ευθύνη της δεν χορηγεί η πολιτεία. Οι συνθήκες κράτησης όπως διαπιστώσαμε είναι απαράδεκτες, όνειδος για μια ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα, χωρίς δυνατότητα αυλισμού για τους κρατούμενους, γεγονός που πλήττει την σωματική και ψυχική τους υγεία. Σαν αποτέλεσμα των επισκέψεων μας στο κρατητήριο κατατέθηκε από τους βουλευτές του Σύριζα Παναγιώτη Λαφαζάνη και Περικλή Κοροβέση επερώτηση στη Βουλή των Ελλήνων, όπου απαιτούμε όλοι την άμεση μεταφορά των κρατουμένων σε αξιοπρεπείς χώρους που θα πληρούν τους βασικούς κανόνες υγιεινής. Εκτός όμως από το διαδικαστικό αυτό μέρος της διαμαρτυρίας μας, το βαθιά ανθρώπινο και απερίγραπτα ποιητικό σημείο της παρουσίας μας στο κρατητήριο της οδού Ασκληπιού είναι η διδασκαλία της γλώσσας μας στους κρατουμένους. Κάθε Σάββατο την ώρα του επισκεπτηρίου από τις 4 μέχρι τις 6, συνάδελφος μας παραδίδει μαθήματα πίσω από τα κάγκελα, στην αρχή όρθιος και σιγά – σιγά σε μια καρέκλα. Οι μετανάστες – κρατούμενοι – μαθητές μάλιστα τόσο πολύ προχώρησαν στα μαθήματα, που με ανυπομονησία περιμένουν να συνεχίσουν μόλις αποφυλακιστούν. Μόνο με στίχους μπορώ να απαντήσω στο συνάδελφο μας που διδάσκει στη φυλακή.

Από τη συλλογή «Ουρανός χωρίς διαβατήριο» του Πέρση ποιητή και μεταφραστή του Γ. Ρίτσου στα Περσικά Φερεντήν Φαριάντ, μεταφέρω:

Φυλακισμένα ποιήματα χρόνια και χρόνια.

Οι λέξεις αιωρούνται σαν ανεκπλήρωτες επιθυμίες περιμένουν.

Επαναστάσεις, πόλεμοι, πραξικοπήματα και πάλι, και πάλι,

και πάλι κι ένας τυφλός ζητιάνος μ’ ένα κλουβί πουλιού στο χέρι

περνάει χτυπώντας το ραβδί του στο σκοτεινό δρόμο.

Ξένος του γαλάζιου, ξένος των νερών, στη γη πεσμένα 5 μήλα.

Πού να πάω; Κυρά πανάρχαιη Ελλάδα

κρύψε με κάτω από τη ποδιά σου.

Πικρή ξενιτιά, ούτε γράμμα, ούτε χτύπημα της πόρτας.

Τίποτα. Ένα σπουργίτι κάθισε στο παράθυρο μου

μ’ ένα στίχο της Σαπφώς στο ράμφος του.

Πατρίδα μου είναι ένας ουρανός χωρίς διαβατήριο, χωρίς πόλη.

Μπαίνω απ’ τον αέρα.

Κι εμείς στις άδοξες συνοικίες του Πειραιά ξέρουμε από προσφυγιά. Με ποίηση λοιπόν, με αγωνιστικότητα, με κέφι και ενθουσιασμό προχωρήσαμε όλη τη χρονιά. Τη διεθνή μέρα του μετανάστη στις 18/12/08 τη γιορτάσαμε στο Σύνταγμα παίρνοντας μέρος σε αντιρατσιστική συγκέντρωση εν μέσω δακρυγόνων και στον απόηχο των συγκλονιστικών γεγονότων διαμαρτυρίας κατά της κρατικής καταστολής που ακολούθησαν την εν ψυχρώ δολοφονία του μικρού Αλέξη Γρηγορόπουλου. Τις μέρες εκείνες του Δεκέμβρη ξεκίνησε, από κάποια γνωστά ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, μια επίθεση κατασυκοφάντησης των ευάλωτων πάντοτε μεταναστών κατά την οποία αυτοί παρουσιάστηκαν να λεηλατούν μαγαζιά αφού ορισμένοι άλλοι προηγουμένως είχαν σπάσει τις προθήκες. Μαζί με 44 μεταναστευτικές κοινότητες στην Ελλάδα δηλώσαμε στα μέσα πως οι μετανάστες έχουν δημόσια φωνή και αξιοπρέπεια, πως η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών και προσφύγων δεν είναι πλιατσικολόγοι, ούτε εγκληματίες αλλά ειρηνικοί άνθρωπο, εργάτες και εργάτριες, φοιτητές – μαθητές, μικρά παιδιά που θέλουν να ζήσουν μια ζωή ειρηνική με ίσα δικαιώματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Για όλα αυτά και με αφορμή τον εορτασμό της ημέρας των μεταναστών διοργανώσαμε στο κέντρο του Πειραιά στις 20 – 21/12/08 διήμερο γνωριμίας του πειραιώτικου λαού με το σχολείο μας, όπου μοιράσαμε την εφημερίδα και τα έντυπα μας, ενημερώσαμε για τις δραστηριότητες και τις ανάγκες μας και ζητήσαμε τη συμπαράσταση του κόσμου για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη λειτουργία του σχολείου μας και την προώθηση συγχρόνως των αιτημάτων των μαθητών μας, ακόμα τραγουδήσαμε σε όλες τις γλώσσες και χορέψαμε στο δρόμο. Γιατί παράλληλα με τα μαθήματα και τις διεκδικήσεις, δενόμαστε μεταξύ μας, δημιουργούμε φιλίες, βλεπόμαστε και διασκεδάζουμε εκτός σχολείου, αλληλοεμπλουτιζόμαστε, πηγαίνουμε εκδρομές. Την περασμένη άνοιξη επισκεφθήκαμε και ξεναγηθήκαμε – και όλα αυτά με προσφορές φίλων – στην Επίδαυρο και τις Μυκήνες και τον Νοέμβριο γνωρίσαμε με ημερήσια εκδρομή το Σούνιο και τη γύρω περιοχή της Λαυρεωτικής. Ταξιδεύουμε, φίλοι και φίλες, δίπλα – δίπλα, ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, θρησκεία, δόγματα, διδάσκοντας των ελληνικό πολιτισμό και διεκδικώντας. Στις δραστηριότητες που σας ανέφερα βοηθούν πολλοί απλοί άνθρωποι. Χρειαζόμαστε περισσότερη βοήθεια από τους γύρω Δήμους και την πολιτεία γενικότερα για να συνεχίσουμε. Πριν το μάθημα της γλώσσας, για παράδειγμα, με πρωτοβουλία φίλου αυτοκινητιστή, δημιουργήσαμε τμήμα εκμάθησης των σημάτων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, για να μπορέσουν οι μαθητές μας, όταν τα χαρτιά τους το επιτρέψουν, να αποκτήσουν άδεια οδήγησης. Χρειαζόμαστε γι’ αυτά υποδομή, βιβλία, υπολογιστές με προγράμματα. Μετά το μάθημα η δικηγόρος – φίλη του σχολείου μας κ. Βάνα Μελά, παρέχει συμβουλές νομικής φύσεως και όταν είναι αναγκαίο τρέχει πρώτη στα κρατητήρια και τις φυλακές για άμεση νομική βοήθεια. Χρειαζόμαστε και άλλους δικηγόρους να βοηθήσουν. Ακόμα στους χώρους του σχολείου συγκεντρώνουμε ρουχισμό που τον αποστέλλουμε στο κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Σάμου και όπου αλλού χρειάζονται. Έμπρακτα σε όλα αυτά μας βοηθούν οι διευθυντές των σχολείων του 14ου και 15ου Γυμνασίου Πειραιά κ. Αργίτη και κ. Αγγελόπουλος, που μας φιλοξενούν και οι αντίστοιχοι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων, ο Δήμος Αγ. Ιωάννη Ρέντη, ο Δήμος Πειραιά που μετά από εισήγηση του αντιδημάρχου πολιτισμού κ.Βρόντου μας προσέφερε 500 ευρώ για το στέκι που στήσαμε και ένα ποσόν στη σχολική επιτροπή – περιμένουμε περισσότερα όμως…για να τα καταφέρουμε. Ποιοι άλλοι βοηθούν; Όσοι μπορούν και θέλουν να διδάξουν την Ελληνική γλώσσα γιατί πιστεύουν στη δύναμη της, όσοι με 10 ευρώ γίνονται μέλη του συλλόγου μας, όσοι προσφέρουν προσωπική εργασία ή υλική συμπαράσταση. Χρειαζόμαστε ανθρώπους να διδάξουν, οι 25 δεν φτάνουμε, αίθουσες – οι 16 που χρησιμοποιούμε δεν αρκούν για να χωρέσουν τον κόσμο που αδημονεί να επικοινωνήσει μαζί μας – χρειαζόμαστε βιβλία, γραφική ύλη, χρήματα να βγάλουμε την εφημερίδα μας, να πάμε στο θέατρο, να επισκεφθούμε μουσεία, να πάμε μια εκδρομή στη θάλασσα που οι μαθητές μας τόσο πολύ το επιθυμούν, κι αυτό επειδή η εμπειρία τους από τα γαλάζια μας νερά είναι μόνο τραυματική από τότε που με τις βάρκες των δουλεμπόρων προσπαθούσαν να φθάσουν ζωντανοί στα νησιά μας, τώρα θέλουν να δουν με ηρεμία, με γαλήνη ένα Ελληνικό νησί χωρίς πνιγμένους συντρόφους ανάμεσα τους. Βοηθήστε να πραγματοποιήσουμε αυτό το όνειρο. Δώστε μας ένα καράβι κύριοι – ζητήστε το από τους εφοπλιστές του Πειραιά – γιατί όπως μας είπε μια μαθήτρια από τη Σρι Λάνκα: «Εγώ καταλαβαίνω τη λέξη έρωτας στα ελληνικά γιατί και στη δική μου πατρίδα που είναι νησί φυσάει, όπως στα νησιά σας. Με τον άνεμο ερωτεύεσαι». Άφησα για το τέλος τη μεγάλη πληγή που μας άνοιξε το καυστικό οξύ που δολοφονικά έκαψε και καίει την μετανάστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα. Η ασύλληπτη επίθεση εναντίον της στις 22/12/08 με βιτριόλι έδειξε με τον πιο φρικαλέο τρόπο πόσο ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η εργοδοτική εκμετάλλευση και τρομοκρατία δεν είναι έννοιες αφηρημένες αλλά θανάσιμα υπαρκτές στη ζωή μας. Η Κωνσταντίνα είναι γυναίκα, μητέρα, μετανάστρια από τη Βουλγαρία, ιστορικός στη χώρα της – νοικιασμένη καθαρίστρια του ΗΣΑΠ στη δική μας, συνδικαλίστρια γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού. Το έγκλημα της; Η συμμετοχή στη διοίκηση του μαχητικού σωματείου που διεκδικεί για Έλληνες και μετανάστες ανθρώπινους όρους εργασίας και αμοιβές, ενάντια στην εργοδοτική επισφάλεια, την επενοικίαση εργαζομένων με όρους σκλαβιάς από εργολάβους καθαριότητας. Ο γιος της Κωνσταντίνας, ο Εμμανουελ, είναι μαθητής της Ε’ Δημοτικού σε σχολείο των Πετραλώνων, με πρόβλημα υγείας που γι’ αυτό το λόγο η μητέρα του μεταξύ άλλων ήρθε στην Ελλάδα. Θα μπορούσε, εν δυνάμει, στα σχολεία που δουλεύουμε να ήταν μαθητής μας και να μας κοιτάζει στα μάτια. Τι θα του πούμε; Πρέπει να αντιδράσουμε. Με τη συμμετοχή μας σε όλες τις εκδηλώσεις που προγραμματίζονται. Με την έμπρακτη αλληλεγγύη μας, οικονομικά και όπως αλλιώς μπορούμε. Πώς να σωπάσεις μπρος σε αυτή την κάθοδο στον Άδη για μια μητέρα στην εντατική, καμένη σε όλο της το σώμα, τυφλή και γι’ αυτό το αγόρι που περιμένει στο σπίτι; Εμείς, μέσα σε αυτή την συγκυρία, με τις κραυγές και των άλλων παιδιών της Παλαιστίνης στα αυτιά μας, με την επερχόμενη οικονομική κρίση που θα πλήξει εκτός από εμάς τους ίδιους διπλά τους μετανάστες, εφόσον μαζί με την ανεργία που τους απειλεί, θα εισπράξουν και τη δική μας δυσαρέσκεια για τις δουλείες που μας παίρνουν, καταθέτουμε ψήφισμα που θα σας μοιραστεί και θα διαβαστεί προς όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, διατυπώνοντας τα αιτήματα μας. Στο όνομα των μαθητών μας αλλά και στο όνομα της Κωνσταντίνας απαιτούμε ανθρώπινους όρους διαβίωσης και ίσα δικαιώματα στη ζωή και τη μόρφωση για τον ένα στους δέκα κατοίκους της χώρας μας που είναι μετανάστης. Τέλος, επειδή η Κωνσταντίνα Κούνεβα θα μπορούσε να είναι μια από τις μαθήτριες μας, την εγγράφουμε συμβολικά τώρα στους καταλόγους μας ενώπιον σας και θα την επισκεφθούμε για να της ανακοινώσουμε την εγγραφή της και τη διάθεση μας να συμβάλλουμε όπως και όσο μπορούμε για την αποκατάσταση της υγείας της και την αποκάλυψη των συνθηκών επίθεσης εναντίον της.

Όνομα: Κωνσταντίνα

Επίθετο: Κούνεβα

Χώρα Προέλευσης: Βουλγαρία

Ιδιότητα: Γυναίκα Μητέρα Μετανάστρια Συνδικαλίστρια Αγωνίστρια Μαθήτρια του Ανοικτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά

Ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να σας μεταφέρω τις αγωνίες τις δικές μας και των μαθητών μας, όπως το ζήτησαν.

Καλή χρονιά!

Κάτια Γαλοπούλου – Αγάπογλου

8/2/2009





Πρόσκληση – Κοπή Πίτας

31 01 2009

Το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά σας προσκαλεί στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του, την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 7:30 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Νικαίας.

Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημ�ρα Μεταναστών

Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών





Η Διδασκαλία της Δεύτερης Γλώσσας στους Μετανάστες

31 01 2009

ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ[1]

Χρίστος Αλεξανδρίδης

Καθηγητής ξένων γλωσσών

Παρόλο που η διδασκαλία της δεύτερης γλώσσας στους μετανάστες εντάσσεται στα πλαίσια της διδακτικής των ξένων γλωσσών, παρουσιάζει εντούτοις αρκετές ιδιαιτερότητες που έχουν να κάνουν τόσο με την προσωπική ιστορία του καθενός, όσο και με την ιδιομορφία των συνθηκών επαφής των μεταναστών με την πραγματικότητα της χώρας υποδοχής.

Είναι γνωστό ότι ο μετανάστης έχει αναγκαστεί ν’ αφήσει τη χώρα του και τα αγαπημένα του πρόσωπα για ν’ αναζητήσει καλύτερη τύχη αλλού ή για ν’ αποφύγει διακρίσεις και κάθε είδους διώξεις. Όταν φτάνει στη χώρα υποδοχής είναι ήδη μια διαμορφωμένη προσωπικότητα και επομένως φορέας ενός πολιτισμού και του γλωσσικού οργάνου έκφρασής του, που διαφέρουν κατά κανόνα ριζικά από εκείνα του νέου περιβάλλοντος στο οποίο είναι υποχρεωμένος να ζει και να εργάζεται. Το πέρασμα αυτό όμως από μια κοινωνικο-πολιτισμική πραγματικότητα σε μια άλλη δημιουργεί το αποκαλούμενο πολιτισμικό σοκ, το οποίο με δυσκολία ξεπερνά κανείς. Αλλά και οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των μεταναστών δεν είναι οπωσδήποτε οι καλύτερες δυνατές. Όλα αυτά αποτελούν τις γενεσιουργές αιτίες κάθε είδους φραγμών που εμποδίζουν την ένταξη των ξένων στη νέα πραγματικότητα και την επικοινωνία μέσα σ’ αυτήν, άρα και την εκμάθηση της δεύτερης γλώσσας.

Ας δούμε όμως κάπως πιο αναλυτικά πώς επιδρούν οι ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν την περίπτωση των μεταναστών στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και πώς πρέπει να τις χειριστεί ο διδάσκων για να πετύχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα στη δουλειά του.

Δεν θα υπεισέλθουμε εδώ σε θέματα διδακτικής το αντικείμενο της οποίας θεωρείται γνωστό από τους διδάσκοντες τις ξένες γλώσσες.

1. Ο μετανάστης ως φορέας πολιτισμού

Στις άυλες αποσκευές του ο μετανάστης κουβαλάει, κοντά σε όλα τα άλλα, τη γνώση ενός ή περισσοτέρων κωδίκων επικοινωνίας, ένα μορφωτικό επίπεδο που ποικίλλει ανάλογα με τις περιπτώσεις, εδραιωμένες θρησκευτικές, πολιτικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις και άρα μια προσωπική κοσμοθεωρία.

Το πολιτισμικό σοκ που, όπως εξηγήσαμε ήδη, δημιουργείται από την επαφή με τη νέα πραγματικότητα, η οποία πολλές φορές απαιτεί ριζικές αλλαγές στην προσωπικότητα του μετανάστη, ξεπερνιέται σταδιακά και με αρκετή προσπάθεια και κόπο.

Στην αρχή ο μετανάστης εντυπωσιάζεται και μάλιστα αισθάνεται και ευφορία από τη νέα κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί και από το τέλος των περιπετειών της μετακίνησής του. Σε ένα δεύτερο στάδιο αισθάνεται έντονη την επίδραση στην προσωπικότητά του των πολιτιστικών διαφορών και το γεγονός αυτό τον συγκλονίζει δημιουργώντας του δυσάρεστες καταστάσεις, τις οποίες επιτείνουν και παράγοντες που έχουν σχέση με την εργασία, τις συνθήκες διαβίωσης κ.α. Στο τρίτο στάδιο έχει προχωρήσει ήδη στην υιοθέτηση κάποιον στοιχείων της νέας πολιτιστικής πραγματικότητας, ενώ άλλα εξακολουθούν να μένουν ξένα. Ο μετανάστης με άλλα λόγια έχει αρχίσει να αποδέχεται τις διαφορές στον τρόπο σκέψης και έκφρασης. Στο τέταρτο στάδιο έχουμε μια αφομοίωση ή μια προσαρμογή, μια αποδοχή, με άλλα λόγια, του νέου πολιτισμού και εμπιστοσύνη στο «νέο» εγώ που έχει δημιουργηθεί στα πλαίσια της νέας κατάστασης.

Το μέγεθος του πολιτιστικού σοκ και το ξεπέρασμά του δεν διαφέρουν μόνο από άτομο σε άτομο, αλλά και από πολιτισμό σε πολιτισμό. Οι Ευρωπαίοι μετανάστες, για παράδειγμα, και κυρίως οι μεσογειακής προέλευσης προσεγγίζουν ευκολότερα την ελληνική πολιτιστική πραγματικότητα απ’ ότι οι Ασιάτες ή οι Αφρικανοί.

Μεταξύ πολιτιστικού σοκ και εκμάθησης της δεύτερης γλώσσας υπάρχει αλληλεπίδραση: ένα έντονο σοκ μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην προσέγγιση προς τη νέα γλώσσα, αλλά και η γλωσσική επάρκεια του μετανάστη μπορεί να τον διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό να ξεπεράσει τα εμπόδια και η ένταξή του να γίνει γρήγορα και με μεγαλύτερη ευκολία.

2. Οι πολιτιστικές διαφορές μέσα στην τάξη

Η γλώσσα, ως γνωστόν, είναι μέσο επικοινωνίας και φορέας πολιτισμού. Ο μετανάστης, επομένως, μέσω της γλώσσας θα μάθει και τον νεοελληνικό πολιτισμό. Βέβαια γι’ αυτόν η τάξη δεν αποτελεί τη μοναδική πηγή γνώσης, γιατί καθημερινά βομβαρδίζεται από μηνύματα που έρχονται από διάφορες κατευθύνσεις και όλα αυτά αποτελούν γλωσσικές και πολιτιστικές εισροές (inputs).

Ο ρόλος του διδάσκοντα, ωστόσο, είναι σημαντικός γιατί βοηθάει στη συστηματοποίηση των γνώσεων, στην εξήγηση των πολιτιστικών διαφορών, στην ομαλή προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα, όπως εξηγήσαμε ήδη.

Για να είναι όμως ο διδάσκων αποτελεσματικός στη δουλειά του θα πρέπει να γνωρίζει στοιχεία πολιτισμού (αν είναι δυνατόν και γλώσσας) των χωρών προέλευσης των μεταναστών. Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσει αφενός να κατανοήσει καλύτερα τους μαθητές του, αφετέρου να εξομαλύνει τις πολιτιστικές διαφορές μέσα στην τάξη και να αποφύγει τυχόν παρεξηγήσεις που θα ήταν ικανές να βλάψουν την ομαλή εξέλιξη των μαθημάτων και τη διάθεση για μάθηση των μαθητών του. Σε μια τάξη, για παράδειγμα, όπου υπάρχουν μουσουλμάνοι μαθητές και μαθήτριες ο διδάσκων οφείλει να γνωρίζει ότι για θρησκευτικούς και πολιτισμικούς λόγους οι γυναίκες θα πρέπει να αποτελούν ξεχωριστή ομάδα από τους άντρες.

Οι διαφορές και οι ιδιαιτερότητες, αλλά και οι ενδεχόμενες ομοιότητες μεταξύ πολιτισμών, αφού εντοπιστούν, θα αποτελέσουν αντικείμενο διδασκαλίας και διαλόγου μέσα στην τάξη, χωρίς διάθεση σύγκρισης και κριτικής, για την καλύτερη προσέγγιση και επικοινωνία των μαθητών και την πολιτιστική και γλωσσική τους καλλιέργεια. Με κάθε ευκαιρία, φυσικά, θα πρέπει να τονίζεται ότι δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι, καλύτεροι και χειρότεροι πολιτισμοί και γλώσσες, αλλά μια υπέροχη ποικιλομορφία, που οφείλεται στις ιστορικές και γεωγραφικές ιδιαιτερότητες κάθε λαού.

Ο μετανάστης, επειδή είναι υποχρεωμένος να συναναστρέφεται καθημερινά Έλληνες, έρχεται αντιμέτωπος πολλές φορές με τρόπους συμπεριφοράς που του είναι εντελώς ξένοι και γι’ αυτό ακατανόητοι και πολλές φορές ενοχλητικοί. Το γεγονός αυτό μπορεί να δημιουργήσει παρεξηγήσεις και καμιά φορά και ένταση μέσα και έξω από το σχολείο.

Τα στερεότυπα αυτά ελληνικής συμπεριφοράς, που αποτελούν σημειωτέον στοιχεία πολιτισμού, θα πρέπει να αναλυθούν και ερμηνευθούν μέσα στην τάξη, να γίνει σύγκριση με αντίστοιχες καταστάσεις άλλων πολιτισμών και να βγουν τα κατάλληλα συμπεράσματα για την καλύτερη κατανόηση και επικοινωνία μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών. Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τη χρήση του τύπου ευγενείας στην καθημερινή ομιλία. Η τήρηση των τύπων ευγενείας στη γλώσσα μας δεν είναι και τόσο αυστηρή, όπως σε άλλες γλώσσες. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει για πολλούς ξένους έλλειψη σεβασμού. Αλλά και ο συνήθως ανεβασμένος τόνος φωνής μεταξύ Ελλήνων συνομιλητών μπορεί να οδηγήσει πολλούς ξένους στο συμπέρασμα ότι αυτοί φιλονικούν.

Ο μετανάστης, κατά συνέπεια, θα πρέπει παράλληλα προς τη γλώσσα να μάθει να κατανοεί και τις συμπεριφορές αυτές, γιατί με τον τρόπο αυτό θα πλησιάσει ευκολότερα τους άλλους, θα αποφευχθούν τα πολιτισμικά και γλωσσικά στεγανά μέσα σε μια κοινωνία και θα προαχθεί η πολυπολιτισμικότητα.

3. Ο μετανάστης ως μαθητής

Ο χειρισμός του μετανάστη μέσα στην τάξη υπόκειται στους κανόνες εκπαίδευσης των ενηλίκων λαμβανομένων πάντα υπόψη των ιδιαιτεροτήτων που εξηγήσαμε πιο πάνω.

Κατ’ αρχάς πρέπει να επαναλάβουμε ότι το σχολείο δεν αποτελεί για το μετανάστη τη μοναδική πηγή εκμάθησης της δεύτερης γλώσσας. Το ευρύτερο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον εκπέμπει συνεχώς σωρεία γλωσσικών μηνυμάτων (οπτικών και ακουστικών κυρίως) που αποτελούν για το μετανάστη μια πρόκληση προς την οποία αντιδρά υποχρεωτικά χρησιμοποιώντας, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία, και αυτός τον ίδιο κώδικα των εκπεμπομένων μηνυμάτων, προκειμένου να επικοινωνήσει όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά. Έτσι αρχίζει σιγά σιγά να μαθαίνει τη δεύτερη γλώσσα (τα ελληνικά στην προκειμένη περίπτωση) και με το πέρασμα του χρόνου οι γλωσσικές αυτές εισροές αποτελούν ένα υπολογίσιμο υπόβαθρο επάνω στο οποίο θα οικοδομηθεί η γλωσσική του πρόοδος. Με τον καιρό οι ανάγκες για επικοινωνία εξειδικεύονται και παίρνουν νέες και περίπλοκες μορφές οπότε προβάλλουν επιτακτικοί οι λόγοι επέκτασης, εμβάθυνσης και συστηματοποίησης των γνώσεων, γεγονός που θα οδηγήσει το μετανάστη στο κατώφλι του σχολείου. Όταν αποφασίσει πια να μπει στην τάξη μπορεί να γνωρίζει ήδη αρκετά καλά τη γλώσσα, έστω και αν το επίπεδο της γλωσσικής του επάρκειας αντανακλά τον περιορισμένο χώρο δράσης του μετανάστη.

Είναι προφανές ότι από το σχολείο προσδοκά συγκεκριμένα πράγματα που έχουν σχέση τόσο με την κάλυψη των γλωσσικών του αναγκών επικοινωνίας (δυνατότητα ανάγνωσης και κατανόησης απλών κειμένων, συμπλήρωση εντύπων, σύνταξη αιτήσεων, προφορική επικοινωνία για τρέχοντα ζητήματα που έχουν σχέση με την καθημερινότητα και την εργασία κ.α.), όσο και με θέματα κοινωνικοποίησης και πολιτιστικής ενσωμάτωσής του.

Διαφορετική είναι φυσικά η κατάσταση όσων έχουν λίγο χρόνο παραμονής στη χώρα υποδοχής. Οι γνώσεις τους στη δεύτερη γλώσσα είναι μηδαμινές έως ελάχιστες γι’ αυτό και οι απαιτήσεις τους δεν είναι τόσο εξειδικευμένες. Αυτούς το σχολείο θα τους αντιμετωπίσει, βέβαια, ως αρχάριους εντάσσοντάς τους σε ξεχωριστά τμήματα και καταρτίζοντας ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα.

Όπως εξηγήσαμε ήδη ο μετανάστης ως ενήλικας είναι ήδη μια διαμορφωμένη προσωπικότητα και αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη κατά τη διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα αντίδρασης εκ μέρους του σε θέματα που μπορούν να θίξουν την προσωπικότητά του ή να την θέσουν υπό αμφισβήτηση, γεγονός που είναι δυνατόν να δημιουργήσει συναισθηματικούς φραγμούς στην εκμάθηση της δεύτερης γλώσσα.

Ο ενήλικας μαθητής συνήθως δεν επιθυμεί να του συμπεριφέρονται μέσα στην τάξη σαν να ήταν μικρός μαθητής, να καθοδηγείται, δηλαδή, σε κάθε περίπτωση από το διδάσκοντα. Θέλει να παίρνει πρωτοβουλίες και να συμμετέχει στις αποφάσεις που τον αφορούν, να γνωρίζει εάν το σχολείο μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του και το κατά πόσο υπάρχει ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα το οποίο ακολουθείται με σοβαρότητα και συνέπεια. Κάνει συχνά εκτίμηση της κατάστασης και της πορείας του και επιθυμεί να είναι αυτόνομος στη μάθησή του, οπότε αυτό που ζητά από το διδάσκοντα είναι να τον διευκολύνει προς αυτή την κατεύθυνση δίνοντάς του όλα τα απαραίτητα εφόδια.

Ο ενήλικας γενικά, ακόμη και αν είναι μετανάστης, έχει μεγάλη εκτίμηση στον εαυτό του, θέλει να κάνει προόδους και αυτές να είναι φανερές και στους άλλους, φοβάται μην εκτεθεί, γι’ αυτό είναι λιγότερο «φυσικός» μέσα στην τάξη και σκέφτεται αρκετά πριν απαντήσει στις ερωτήσεις του διδάσκοντα.

Μερικές φορές εξ άλλου το επίπεδο των μεταναστών μας είναι υψηλό και αυτό μπορεί να σημαίνει ότι γνωρίζουν ήδη άλλες ξένες γλώσσες τις οποίες διδάχθηκαν πριν έρθουν στη χώρα υποδοχής με έναν ορισμένο τρόπο, διαφορετικό από την εφαρμοζόμενη διδακτική μέθοδο. Αυτό είναι δυνατόν να προκαλέσει δυσκολίες προσαρμογής στη νέα κατάσταση

Ένα επιπλέον σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες μαθητές είναι η αδυναμία τους πολλές φορές να παρακολουθούν ανελλιπώς τα μαθήματα, για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με τη θέλησή τους. Η λύση κατά κανόνα στις περιπτώσεις αυτές βρίσκεται στις συχνές επαναλήψεις, ο οποίες όμως από ένα σημείο και ύστερα κουράζουν τους τακτικότερους μαθητές και επιβραδύνουν γενικά την πρόοδο της τάξης.

4. Ο χειρισμός του μετανάστη μαθητή

Η πρώτη ενέργεια του διδάσκοντα σε μια τάξη μεταναστών είναι η δημιουργία ανθρώπινης επαφής μεταξύ των μαθητών, συντροφικότητας, αλληλεγγύης, παρά τις διαφορετικότητες που οπωσδήποτε θα υπάρχουν. Παράλληλα όμως θα πρέπει να κάνει τους μαθητές να νοιώσουν ότι είναι αποδεκτοί σαν ξεχωριστές προσωπικότητες μέσα στα πλαίσια της ομάδας και να κατανοήσουν ότι η ιδιαιτερότητα του ενός συμπληρώνει την ιδιαιτερότητα του άλλου. Έτσι, μέσω της αλληλοκατανόησης, οι μαθητές θα μάθουν να συνεργάζονται και να λειτουργούν κατά ομάδες, μέθοδος απαραίτητη για την εκμάθηση μιας νέας γλώσσας.

Η συμβολή του διδάσκοντα είναι επίσης αποφασιστική στη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης τόσο μεταξύ των μαθητών όσο και προς το πρόσωπό του και έχει να κάνει, συν τοις άλλοις, και με την τήρηση κανόνων συμπεριφοράς και λειτουργίας του σχολείου και της τάξης.

Γενικά ο διδάσκων θα πρέπει να δώσει να καταλάβουν οι μαθητές του ότι αυτοί αποτελούν το κέντρο του διδακτικού ενδιαφέροντος και ότι ο ίδιος βρίσκεται εκεί με την ιδιότητα του συντονιστή και του εμψυχωτή και όχι με εκείνη της αυθεντίας στην οποία πρέπει οι πάντες να υποκλίνονται. Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να χάσει τον έλεγχο της τάξης επιτρέποντας ατομικές ή ομαδικές παρεκκλίνουσες συμπεριφορές που μπορεί να προσβάλουν τους άλλους και να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στη μαθησιακή διαδικασία.

Θα θέλαμε να κλείσουμε το μικρό αυτό πόνημα με τις απόψεις των Serragiotto και Celentin σύμφωνα με τις οποίες ο σκοπός της γλωσσικής εκπαίδευσης του μετανάστη θα πρέπει να είναι ο εφοδιασμός του με όλες τις κατάλληλες γνώσεις που θα του επιτρέψουν να κάνει μια σε βάθος ανάλυση του κοινωνικού ιστού μέσα στον οποίο καλείται να ζήσει. Αυτό σημαίνει ότι θα του δοθούν τα ερμηνευτικά εργαλεία, οι παράμετροι και οι εννοιολογικές δομές που θα του επιτρέψουν να έρθει σε επαφή με τον άλλο, με τον διαφορετικό με τρόπο κριτικό και εποικοδομητικό. Τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιου είδους προσέγγισης δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη γλωσσική επάρκεια, αλλά αφορούν ολόκληρη την προσωπικότητα του μετανάστη.

Βιβλιογραφία

Baldoni P.E. Aprendere e insegnare la comunicazione interculturale

http://venus.unive.it/aliasve/index.php?name=EZCMS&page_id=381

Baldoni P.E. Introduzione alla comunicazione interculturale

http://venus.unive.it/aliasve/index.php?name=EZCMS&page_id=382

Baldoni P.E. Problemi interculturali con studenti adulti

http://venus.unive.it/aliasve/index.php?name=EZCMS&page_id=383

Celentin P. Serragiotto G. Il fattore culturale nell’ insegnamento della lingua

http://venus.unive.it/aliasve/index.php?name=EZCMS&page_id=433

Luise C.M. Approcci e metodi della glottodidattica

http://venus.unive.it/aliasve/index.php?name=EZCMS&page_id=465

Zorzi D. Dalla competenza comunicativa alla competenza comunicativa

interculturale

http://venus.unive.it/aliasve/index.php?name=EZCMS&page_id=467


[1] Δεύτερη γλώσσα (L2) είναι η γλώσσα που μαθαίνει κανείς (μετανάστης, σπουδαστής κ.τ.λ.) έξω από τη χώρα καταγωγής του.

Ξένη γλώσσα είναι η μη μητρική ή εθνική γλώσσα που μαθαίνει κανείς μέσα στη χώρα καταγωγής του.





Ευχές για τον Καινούργιο Χρόνο

11 01 2009

Το Σχολείο Μεταναστών σας εύχεται Ετυχισμ�νο τον Καινούργιο χρόνο 2009

Το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών σας εύχεται Ευτυχισμένο τον Καινούργιο χρόνο 2009





Καλώς ήλθατε

11 01 2009
Η γλώσσα ενώνει

Η γλώσσα ενώνει

Η ΓΛΩΣΣΑ ΕΝΩΝΕΙ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΕΓΩ

ΛΕΜΕ ΕΣΕΙΣ ΚΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΕΓΩ

ΛΕΜΕ ΑΥΤΟΣ ΚΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΕΓΩ

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΕΓΩ

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΝΝΟΗΣΟΥΜΕ

ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟ

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Αν η γλώσσα είναι η πατρίδα του καθένα μας και οι λέξεις καταφύγιο επικοινωνίας, τότε στην Ελληνική Γλώσσα, οι μαθητές του ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, ψάχνουν κάθε Κυριακή, τον δεύτερο δικό τους γενέθλιο τόπο.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Ο Αλί, η Νίνα, ο Γκιουνές, ο Ασίφ, ο Βαν-Κάι, η Μιμόζα, όλοι αυτοί με τα ασυνήθιστα ονόματα, συναντιούνται μια φορά την εβδομάδα και για 3 ώρες με τους περίπου 20 εθελοντές Έλληνες δασκάλους τους, για να καθίσουν στα θρανία των 14ου και 15ου Γυμνασίων Παλαιάς Κοκκινιάς προσπαθώντας να μάθουν Ελληνικά. Τόσο κοντά–τόσο μακριά μας, στα όρια της πόλης μας με τον Πειραιά, στο κτιριακό συγκρότημα των σχολείων που φιλοξενούν τις υπόλοιπες μέρες “κανονικούς” μαθητές, το μάθημα θυμίζει πολύ-πολιτισμική συνάντηση. Δεκάδες Ινδοί, Πακιστανοί σε ποσοστό 50%, Κινέζοι, Ρώσοι, Πολωνοί, Ρουμάνοι, περίπου στο σύνολο 200 ενήλικες άνδρες και λιγότερες γυναίκες, με ή χωρίς άδεια παραμονής, έρχονται με τα τετράδια και τα μολύβια τους, φρέσκοι, Κυριακάτικοι για να μάθουν αλφάβητο και Γραμματική, ενώ αρκετά παιδιά τους απασχολούνται με ζωγραφική και χειροτεχνία, όσο οι γονείς διδάσκονται.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Το Σχολείο μας ιδρύθηκε από τον ομώνυμο σύλλογο το 2005 με εκφρασμένο στο καταστατικό του σκοπό να βοηθήσει τους μαθητές του να αποκτήσουν βασικές δεξιότητες αρχικά στην επικοινωνία και τη γλώσσα, εφόσον δεν υπάρχει θεσμοθετημένη εκπαίδευση μεταναστών από το Ελληνικό κράτος, παρόλο που για την παραχώρηση άδειας παραμονής στη χώρα μας απαιτούνται 100 ώρες εκμάθησης της Ελληνικής Γλώσσας και 50 ώρες Ιστορίας. Η αναγκαιότητα αυτή τους επιβάλλει να διασχίζουν μεγάλες αποστάσεις ερχόμενοι από περιοχές όπως το Ίλιον, το Καματερό, η Νέα Ερυθραία, ενώ βέβαια πολλοί κατοικούν στη Νίκαια, θυσιάζοντας πολλές φορές το ρεπό της Κυριακής, ύστερα μάλιστα από καθημερινά εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες εργασίας με εξαντλητικά ωράρια, επί 6 μέρες την εβδομάδα. Εκτός όμως από τα τυπικά προσόντα που αποκτούν με τη βεβαίωση παρακολούθησης, εκείνο που τους ενδιαφέρει εξίσου είναι να επικοινωνήσουν στα Ελληνικά, ώστε να τα καταφέρουν με τη γραφειοκρατία, να καλυτερέψουν την εργασία τους. “Αν δουλεύεις και ζεις εδώ, η Ελλάδα είναι η δεύτερη πατρίδα σου. Γι’ αυτό πρέπει να μάθεις τη γλώσσα, για να μιλάς σωστά, να γράφεις και να διαβάζεις καλά” λέει ένας μαθητής. “Τώρα που γράφω, μπορώ να σημειώνω εγώ την παραγγελία στο μαγαζί, νιώθω καλύτερα, είμαι … πώς το λέτε … μορφωμένος” μας είπε περήφανος ο Ιμράν όταν στις 13 Απριλίου γυρίσαμε από την εκπαιδευτική εκδρομή με το σχολείο στις Μυκήνες και την Επίδαυρο. Λίγο πριν εκεί αφού ξεναγηθήκαμε στα μνημεία, μιλήσαμε για τον πολιτισμό μας, συζητήσαμε και διασκεδάσαμε, τόσο οι μαθητές όσο κι εμείς οι εθελοντές δάσκαλοι και φίλοι κάναμε ότι πιο επαναστατικό γινόταν. ΓΝΩΡΙΣΤΉΚΑΜΕ. Ο Τζουέλ, 19χρονος μαθητής από το Μπαγκλαντές μας ομολόγησε το βράδυ της εκδρομής “ Πρώτη φορά σε 8 μήνες που είμαι στην Ελλάδα, ΕΧΩ ΦΙΛΟΥΣ”.

ΣΗΜΕΡΑ

Μετά τη τρίχρονη πια λειτουργία του και χωρίς τη παραμικρή βοήθεια από Κρατική Υπηρεσία ή το Δήμο Πειραιά, το Σχολείο προχώρησε και στην οργάνωση δικτύου εθελοντικής νομικής υποστήριξης των μεταναστών για ζητήματα που τους απασχολούν σε σχέση με τις άδειες παραμονής και άλλες νομικές εκκρεμότητες τους. Ταυτόχρονα το σχολείο έχει αναπτύξει συνεργασία με το κέντρο Υποδοχής Μεταναστών της Σάμου και συλλέγει είδη πρώτης ανάγκης για τους μετανάστες που συγκεντρώνονται στο νησί κάτω από τις γνωστές σε όλους συνθήκες.

Και όλες αυτές οι προσπάθειες, επειδή στην Ελλάδα η μεταναστευτική πολιτική είναι ανύπαρκτη, παραχωρώντας τη θέση της στο ρατσισμό, τη ξενοφοβία, την πατριδοκαπηλία, το λαϊκισμό. Οι μαθητές του ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ και οι δάσκαλοι και φίλοι ζητάμε μια πολιτική που θα ενσωματώνει στην Ελληνική κοινωνία τους μετανάστες, θα τους εκπαιδεύει, θα τους παρέχει εργασία, θα δίνει την Ελληνική υπηκοότητα στα παιδιά τους που γεννιούνται και σπουδάζουν εδώ, ώστε ισότιμα με τα παιδιά των Ελλήνων, να συμμετέχουν στην Ελληνική παιδεία έχοντας ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις στο Ελληνικό κράτος.

ΓΝΩΡΙΜΙΑ

ΓΝΩΡΙΣΤΕ το Σχολείο μας από κοντά και θα διαπιστώσετε πως η σχέση αυτή προσφέρει μεν γλωσσικές δεξιότητες στους μετανάστες, αλλά και σε όλους εμάς, μέσα από τη γνωριμία μαζί τους, λιγότερες προκαταλήψεις, περισσότερη ανταλλαγή, ώσμωση, αμφισβήτηση της μιας και μοναδικής περιούσιας κουλτούρας και αποδοχή εντέλει της πληθυντικής μας πραγματικότητας.

ΚΑΤΙΑ ΑΓΑΠΟΓΛΟΥ

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ

(ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΑΙ ΚΩ – ΠΑΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑ)

14ο -15ο ΓΥΜΝΑΣΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΓΙΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ.

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 2008 7μ.μ.